ಮನುಷ್ಯನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುವಲ್ಲಿ ಮಾತಿನ ಶೈಲಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವವಿದೆ. ನಾವು ಏನು ಮಾತನಾಡುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದಕ್ಕಿಂತಲೂ, ಹೇಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದೇ ಬೇರೆಯವರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಲುಪುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಮಾತು ಕೇಳುವಂತಿರಬೇಕು, ನಾವು ಆಡುವ ಮಾತುಗಳು ಆಲಿಸುವಂತಿರಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗಿನ ಯೋಚನೆಗಳು, ಭಾವನೆಗಳು ಮತ್ತು ಆಶಯಗಳು ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ತಲುಪುವುದು ನಮ್ಮ ಮಾತಿನ ಮೂಲಕವೇ.
ಮಾತು ಕೇವಲ ಶಬ್ದಗಳ ಸಂಗ್ರಹವಲ್ಲ. ಅದು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಕನ್ನಡಿಯಂತೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ನೋವು, ಸಂತೋಷ, ಕೋಪ, ಪ್ರೀತಿ – ಎಲ್ಲವೂ ಮಾತಿನ ಶೈಲಿಯಲ್ಲೇ ಪ್ರತಿಫಲಿಸುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ, ಮೃದು ಮತ್ತು ಸಮತೋಲನದ ಮಾತುಗಳು ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುತ್ತವೆ; ಒರಟಾದ ಮಾತುಗಳು ಅವುಗಳನ್ನು ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ.
ನಮ್ಮ ವಿಚಾರಗಳು ಎಷ್ಟು ಸತ್ಯವಾಗಿದ್ದರೂ, ಮಾತಿನ ಶೈಲಿ ಒರಟಾಗಿದ್ದರೆ ಆ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಮಹತ್ವ ದೊರಕುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸರಿ ಮಾತು ಕೂಡ ತಪ್ಪಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿರುವುದು ವಿಚಾರದಲ್ಲಲ್ಲ, ಅದನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ. ಮಾತು ಒರಟಾದಾಗ, ಕೇಳುವವನ ಮನಸ್ಸು ಮೊದಲು ಗಾಯಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ; ವಿಚಾರದ ಅರ್ಥಕ್ಕೆ ತಲುಪುವುದೇ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಮಾತಿನ ಮೃದುತೆ ಎಂದರೆ ದುರ್ಬಲತೆ ಅಲ್ಲ. ಅದು ಆತ್ಮಸಂಯಮ, ಪ್ರೌಢತೆ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕಾರದ ಗುರುತು. ಶಾಂತವಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, ಗೌರವದೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ನಮ್ಮ ಮಾತಿಗೆ ತೂಕ ಬರುತ್ತದೆ. ಬೇರೆಯವರು ನಮ್ಮ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಕೇಳುವುದಲ್ಲ, ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಹ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ.
ನಾವು ನಮ್ಮ ಮನದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ವಿಫಲವಾಗಬಾರದು. ಅದರಿಗಾಗಿ ಶಬ್ದಗಳ ಆಯ್ಕೆ, ಧ್ವನಿಯ ತೀವ್ರತೆ ಮತ್ತು ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಮಾತಿನ ಶೈಲಿ ಅಗತ್ಯ. ಮಾತು ಹೃದಯದಿಂದ ಹೊರಬಂದರೆ, ಅದು ಹೃದಯವನ್ನೇ ತಲುಪುತ್ತದೆ.
ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಮಾತು ನಮ್ಮ ಅಸ್ತ್ರವೂ ಹೌದು, ಔಷಧಿಯೂ ಹೌದು. ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಬಳಸುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದರ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಸಂಬಂಧಗಳು, ಗೌರವ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಒರಟಾದ ಮಾತಿನಿಂದಲ್ಲ, ಮೃದು ಮತ್ತು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಮಾತಿನಿಂದ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸೋಣ.
